Andrzeja 12

W bramie na Andrzeja 12 dzieją się ciekawe rzeczy, gdy ktoś będzie w okolicy - warto wstąpić.

Byłam i się zachwyciłam.

Murale stworzyli: Mona Tusz, Raspazjan, Miszmasz i Magda Drobczyk. 
- i jeszcze kilka -

Lalki

Dzisiaj w pracy bawiłam się lalkami ;-)

Lato w małym mieście

Gdynia

Fajne miasto. Idziesz i co krok coś cię zaskakuje: na plaży miejskiej ogromny (!) plac zabaw, Scena Letnia na plaży w Orłowie, akcja Pies w wielkim mieście, przy Bulwarze Nadmorskim efekty pracy Stowarzyszenia PoCoTo:
Osobny temat: komunikacja miejska. Szczerze życzyłabym sobie takiej komunikacji, jaką ma Trójmiasto.

Każdorazowo zachłystuję się ogromem morza, Gdynia szczodrze raczy nas dodatkowo widokiem statków i żaglowców różnej maści, widziane to wszystko z odpowiedniej odległości i wysokości daje efekt niesamowity. Orłowo ma dodatkową atrakcję, atutową - klif, imponujący z każdej strony (najbardziej mnie zachwycił widziany z góry):

Co tu dużo mówić, Trójmiasto rządzi! Podejrzewam, że inne miejsca na wybrzeżu raczej by mnie zawiodły.

Tegoroczne wakacje

Szara młodzież

Przy okazji spytałem, czy coś im mówią takie nazwiska jak Jackson Pollock, Mark Rothko, Terry Kitchen, Truman Capote, Nelson Algren, Irwin Shaw czy James Jones. Ludzie ci nie tylko przeszli do historii sztuki albo literatury, ale też odegrali ważne role w dziejach okręgu Hampton. Młodzież nic o nich nie wiedziała. To wszystko, co mam do powiedzenia o sztukach pięknych i literaturze jako o sposobie na nieśmiertelność.

Miałam ochotę zacytować ten fragment w zupełnie innym kontekście, ale przeczytałam o wynikach tegorocznych matur i nie mogłam nie pomyśleć o licealistach przekonanych, że program nauczania, który ich dotyczy jest trudniejszy niż kiedykolwiek i że nie ma sensu nauka niczego, "co im się nie przyda". A ja widzę młodzież, która nie zna alfabetu, nie orientuje się w podstawowych zagadnieniach kultury i życia społecznego, nie potrafi dokonać najprostszych obliczeń bez użycia kalkulatora, nie zna nazwisk klasyków literatury. Moim zdaniem to jakiś sposób upośledzenia i nie chwaliłabym się swoją ignorancją i niedouczeniem, ale próbowała swoją indolencję choć złagodzić. Ale to ja, a ja nie jestem już młodzieżą, z czego w powyższym kontekście powinnam się cieszyć.

Fragment z: Kurt Vonnegut, Sinobrody. Warszawa: Wydaw. Bellona, 1993
(mam podejrzenia, że przeciętny nastolatek nie wie również kto to Vonnegut czy Sinobrody, ani który z nich jest postacią fikcyjną)
(w każdym razie Terry Kitchen jest wytworem wyobraźni Vonneguta)